نویسنده: ابوعائشه
زنده شدن پس از مرگ
بخش هشتم
اقوال علمای امت دربارۀ زنده شدن پس از مرگ
بعد از اینکه آیات قرآن کریم و احادیث پیامبر صلیاللهعلیهوسلم بیان شد، لازم است نگاهی داشته باشیم به اقوال علمای بزرگواری که به تشریح و تبیین آیات قرآن و احادیث پیامبر صلیاللهعلیهوسلم پرداختهاند؛ زیرا فهم آنان از قرآن کریم و سنت پیامبر صلیاللهعلیهوسلم نسبت به فهم بقیۀ مردم بیشتر بوده و آنان به مفاهیم و معانی قرآن به خوبی پی بردهاند. در زیر به برخی از اقوال علما در اثبات معاد و زنده شدن پس از مرگ میپردازیم:
۱. امام ابوحنیفه رحمهالله میفرماید: «اعتراف میکنیم که الله متعال این نفسها را بعد از مرگ، زنده میکند و آنان را در روزی که مقدار آن پنجاه هزار سال است به خاطر کیفر و پاداش و ادای حقوق برمیانگیزد.[1] الله متعال در این مورد میفرماید: «وأن الله یبعث من في القبور»[2]؛ ترجمه: «و آنکه خداوند آنان را که در گور [خفتهاند] بر میانگیزد.»
۲. امام طحاوی رحمهالله میفرماید: «ما به زنده شدن پس از مرگ، جزای اعمال در روز قیامت و… ایمان داریم.»[3]
۳. به تحقیق اهل علم بر ثبوت زنده شدن پس از مرگ اجماع دارند. علامه ابوالحسن اشعری رحمهالله گفته است: «اجماع اهل سنت بر این است که الله تعالی، انسانها را همانطوری که بار اول خلق کرده است پابرهنه، عریان و ختنه نشده، دوباره زنده میکند و آنان را باز میگرداند و همۀ اجسادی که اطاعت یا نافرمانی الله تعالی را نمودهاند، برانگیخته میشوند و همچنین همۀ اعضای بدن و پوستها، زبانها، دستها و پاها گواهی میدهند بر علیه آنها در روز قیامت.»[4]
۴. علامه سفارینی رحمهالله میفرماید: «بدان که از لحاظ شرعی به طور قطع و یقین واجب است که خداوند متعال تمام بندگان را بر میانگیزد و آنان را بعد از اینکه ایجاد کرد با تمام اجزای اصلیشان باز میگرداند و همین امر باعث بقایشان از اول عمر تا پایان آن است و خداوند متعال بعد از آن، آنان را برای فیصلۀ نهایی به سوی محشر میبرد و این یک حقیقتی است که با کتاب، سنت و اجماع سلف این امت ثابت شده است.»[5]، در ادامۀ کتاب ذکر شده است که بعث بعدالموت از مواردی است که تمام ادیان آن را قبول دارند و برای اثبات آن دلایل زیادی وجود دارد، بلکه یهود و نصارا بر اثبات معاد، اتفاق دارند.[6]
۵. ابن کثیر رحمهالله در معنای زندهشدن پس از مرگ میفرماید: «معاد، زندهشدن ارواح و اجساد در روز قیامت است.»[7]
۶. علامه ابن ابی العز حنفی رحمهالله دربارۀ معاد مینویسد: «ایمان به معاد امری است که قرآن، سنت، عقل و فطرت سلیم بر آن دلالت میکنند. خداوند سبحان در کتابش بدان خبر داده است و دلیل بر آن را اقامه نموده و در اغلب سورههای قرآن، عقیدۀ منکران معاد را رد نموده و بدان پاسخ گفته است.»[8]
۷. ابن قدامه مقدسی میگوید: «بعث بعد از موت، حق است و آن زمانی است که اسرافیل علیهالصلاةوالسلام در صور میدمد.»[9]
۸. جمال الدین أحمد بن محمد حنفی، صاحب کتاب «أصولالدین» میگوید: «بدانکه زنده شدن پس از مرگ حق است و تصدیق آن واجب است.»[10]
۹. حمود بن عبدالله تویجری، نویسندۀ کتاب «إتحاف الجماعة بما جاء في الفتن والملاحم وأشراط الساعة» میگوید: «برای اثبات زنده شدن پس از مرگ دلایل، زیادی از قرآن و سنت وجود دارد. خداوند متعال به پیامبر صلیاللهعلیهوسلم دستور داده است تا بر وقوع معاد و زنده شدن پس از مرگ در سه آیۀ قرآنی سوگند یاد کند… .»[11]
ادامه دارد…
بخش قبلی | بخش بعدی
[1]. الخمیس، محمد بن عبدالرحمن، أصول الدین عند الإمام أبی حنیفة رحمهالله، بیتا، ص ۵۰۶.
[2]. سورة الحج، آیۀ ۷.
[3]. الطحاوی، أبوجعفر أحمد بن محمد، متن العقیدة الطحاویة، بیتا، ص ۱۱.
[4]. اشعری، علی بن اسماعیل، رسالة إلی أهل الثغر، تحقیق: عبدالله شاکر محمد الجنیدی، بیتا، ص ۱۶۱.
[5]. الخمیس، محمد بن عبدالرحمن، اعتقاد أئمة السلف أهل الحدیث؛ ۱۴۲۰هـ.ق/۱۹۹۹م، ص ۲۸۳، به نقل از کتاب «لوامع الأنوار البهیة»، ج ۲، ص ۱۵۲.
[6]. همان، ص ۲۸۲-۲۸۳.
[7]. تفسیر ابن کثیر، ج۵، ص ۳۹۵.
[8]. دمشقی، علی بن علاءالدین: شرح عقیدۀ طحاویه، تحقیق: عبدالله بن عبدالمحسن وشعیب ارناؤوط، مترجم: اسحاق دبیری، ص ۸۱۱.
[9] . ابن قدامة المقدسی، أبو محمد عبدالله بن أحمد، لمعة الاعتقاد الهادی إلی سبیل الرشاد، تحقیق: بدر بن عبدالله البدر، ۱۴۰۶ هـ. ق، ص ۱۳۴.
[10] . حنفی، جمال الدین أحمد بن محمد، کتاب أصول الدین، تحقیق: د. عمر وفیق الداعوق، ۱۴۱۹هـ.ق/۱۹۹۸م، ص ۲۲۱.
[11] . تویجری، حمود بن عبدالله بن حمود، إتحاف الجماعة بما جاء في الفتن والملاحم وأشراط الساعة، ۱۴۱۴هـ.ق، ج ۳، ص ۳۰۰.


