اگر نامهایی را که در انقلاب کمونیستی نقش داشتند مرور کنیم، همگی -جز لنین (که با این حال نزد بسیاری یهودی به شمار میرفت) و استالین- یهودیاند؛ و همین بس. سپس یهودیان لولههای توپ را به سوی سینههای روسها نشانه رفتند و میلیونها پیر و زن و کودک را کشتند. این شگفتآور نیست؛ زیرا هنگامی که نخستین دفتر سیاسی حزب کمونیست در روسیه شکل گرفت، نسبت یهودیان در آن چنین بود:
۱۶. کمیتۀ مرکزیِ حزب سوسیالیست———— (۱۲) —————-( ۹)
این فهرست دوایر و شمار مسئولان و تعداد یهودیان بودند که در مجموع نشان میدهد نسبت یهودیان در مناصب مهم حدود ۸۰٪ بوده است.[2]
آیا پس از همۀ اینها هدف یهودیان آبادانی زمین و رفع ستم بود؟ هرگز. بلکه ویرانی و تباهی را میخواستند؛ زیرا آنان خودِ ستم و ابزار شرّ اند. یهودیاناند که شیوههای تروری را طراحی کردهاند که حکومت بلشویکی در روسیه اجرا کرد؛ حکومتی که اساساً برای جنگ با خدا و نابودی نظام اجتماعی موجود در جهان برپا شد. بلشویزم و صهیونیزم در حقیقت دو روی یک سکهاند، دو وسیله برای یک غایت، و دو سلاح در یک نبرد؛ در دست قدرت جهانی یهود که در پیِ سلطۀ اقتصادی، دینی و سیاسی بر جهان است.
آری، این همان هدف است، یعنی سیطره بر دستگاه اداری و سیاسی دولت کمونیستی روسیه. نمونۀ آن را در بسیاری از نقاط جهان نیز میبینیم: هرجا کمونیزم یا سوسیالیزم مسلط میشود، شماری از یهودیان به رأس قدرت میرسند. در مکزیک، پیش از جنگ جهانی دوم، کسانی چون کالاس، هربرمان و وارن زاینز؛ در اسپانیا، آزانیا و روزنبرگ؛ در مجارستان، بلا کون، شزامیولی و آگوستون؛ در بلژیک، فاندرفال و پل هایمنز؛ در فرانسه، لئون بلوم، ماندل، زیر و مسکی، نانین و گروهی دیگر؛ و در ایتالیا، ناتان و کلودیو تریویس. هیچیک از اینها تصادفی نبود.[3]
در اینجا نقل برخی گفتههای خاخامهایشان سودمند است که این ادعا را روشنتر میکند:
خاخام «جودال مگنس» میگوید: «آنگاه که یهودی خود را وقف کار برای کارگران و تهیدستان جهان میکند، این روح انقلابیِ ریشهدار اوست که وی را به چنین کاری وامیدارد. در آلمان، انقلابی یهودی را با نامهایی چون مارکس، لاسال، هاس یا ادوارد برونشتاین میشناسید؛ در اتریش با ویکتور آدلر و فریدریش آدلر؛ و در روسیه با تروتسکی. اکنون به اوضاع روسیه و آلمان بنگرید: انقلاب آزادی عمل را برای نیروهای انقلابیِ خلاق گشود، و از این شمار انبوه یهودیانی که برای انقلاب در این دو کشور به کار برخاستند شگفتزده خواهید شد… سوسیالیستهای انقلابی، منشِویکها، بلشویکها، سوسیالیستهای اکثریت و اقلیت… یهودیان رهبران نخستین و مدیران اصلی همۀ این احزاب انقلابیاند.»[4]
و در خطابی دیگر بر مزار یکی از خاخامهای بزرگشان، خاخام «ریشبورن» میگوید: «با طلا و بخششها میتوانیم کارگران را به سوی خود بکشانیم تا آنان پس از آن، محوِ سرمایهداری را بر عهده گیرند. به کارگران وعدۀ دستمزدهایی میدهیم که هرگز جرئت رؤیایش را نداشتند؛ اما همزمان بهای نیازهای ضروری را بالا میبریم تا سودهای ما بیشتر شود. بدین شیوه راه انقلابها را هموار میکنیم و آنگاه تنها ما غنایم آنها را درو میکنیم.» گویی با آن فاجرِ آرمیده در خاک که پیش از او به دوزخ رفته، پیمان میبندد که اجرای طرح نیاکانش در تلمود و قبالا را ادامه دهد؛ آنجا که میگویند: «تصرف دارایی غیریهودی همواره مایۀ لذت است» و «کسیکه خونِ غیریهودی را بریزد، قربانیای برای پروردگار تقدیم کرده است.»[5]
این موارد، بخشی از تأثیر یهودیت بر نظام کمونیزم و شیوۀ حکومتداری آن بود. آنهم کمونیزمی که در سرزمین خودش شکل گرفته و رشد کرده است. اما کمونیزمی که در سرزمینهای اسلامی نفوذ کرده است و به مرحلۀ اجرا رسیده است، بدون شک بخش عمده و اساسی آن حاصل تأثیر و نفوذ یهودیت است و رهبری آن را این دین برعهده دارد.
