نویسنده: عبدالحی لیان
شیطانپرستی
بخش سیوچهارم
راهکارهای مقابله با شیطانپرستی (ادامه)
۲. راهکارهای پیگیرانه
با گسترش فرقۀ الحادیِ شیطانپرستی، عدهای به شیطانگرایی روی آوردهاند. هرچند این روند در کشورهای اسلامی نسبت به کشورهای غیراسلامی کمتر است، ولی به هر حال سنجیدن راه چاره و پیگیری این چالش و نیز علاج مبتلایان به آن لازم و ضروری است.
راهکارهای پیگیرانۀ شیطانپرستی را در عناوین ذیل میتوان برشمرد:
خشکاندن ریشۀ گروههای انحرافی و الحادی
بدون شک از وظائف و مسئولیتهای حکومت اسلامی برخورد با مفسدین و مظاهر فساد و انحراف در جامعه است. شیطانپرستی که امروزه خطرناکترین نوع انحراف و الحاد است، میطلبد تا حکومتهای اسلامی در امر زدودن مظاهر آن توجه جدی نمایند. دستهای از اقدامات که به عنوان راهکار پیگیری میتوان مطرح نمود قرار ذیل است:[1]
الف. نظارت از مدارس/مکاتب بیگانگان در کشورهای اسلامی و بررسی مواد و متودهای درسی آنها؛
ب. مراقبت گردشگران و کسانی که از کشورهای بیگانه به تکرار وارد کشور میشوند؛
ج. کنترول مطبوعات و برخورد با مظاهر شیطانپرستی؛
د. کنترول شبکههای مجازی در حد امکان؛
هـ. برخورد قانونی با ترویج دهندگان موسیقی به ویژه موسیقیهای غربی و نامفهوم؛
و. منع و برخورد جدی با پخش کنندگان مواد نشهآور و مخدر مانند: شراب، گولیهای نشهآور و… .
آگاهیدهی و بیداری
بیشترین جذب شوندگان این فرقۀ الحادی افراد کم سن و سال هستند که بنابر جهل و نادانی به این گروه گرایش پیدا نموده و باعث سیاهی لشکر این فرقه شدهاند. این دسته از افراد را میتوان به گونۀ ذیل آگاه و بیدار نمود:
الف. تبیین الحادی بودن فرقۀ شیطانپرستی؛
ب. آشکار ساختن خطرات جانی و مالی پیوستن به چنین گروههای الحادی؛
ج. برنامههای پنهان دشمنان اسلامی در پشت صحنۀ جریانهای انحرافی؛
د. بازگویی عواقب کسانی که به چنین گروههایی پیوستهاند؛
هـ. بیان عواقب شرعی (دنیوی و اخروی) و قانونی پیوستن به این گروهها.
رفع شبهه و درخواست توبه
دستهای دیگر از افراد براساس برخی شبهات وارده بر اسلام و دینداری، به شیطانگرایی گرایش پیدا نمودهاند. راهکار حل این چالش با گفتگوهای سازنده جهت رفع این مشکل به شیوۀ ذیل ترسیم میگردد:[2]
الف. ایجاد رابطۀ صمیمانه با این گونه افراد و خیرخواهی نسبت به آنها؛
ب. شبههزدائی از دین و مسائل مربوط به آن با گفتگوهای سازنده؛
ج. درخواست رجوع از افکار شیطانپرستی و شیطانگرایی؛
د. توجه و رفع مشکلات اقتصادی، خانوادگی و اجتماعی این افراد؛
هـ. شناسایی علت یا علتهای گرایش به شیطانپرستی و تلاش رای رفع و دفع آنها.
تداوی مبتلایان
بر اساس تحقیقات انجام شده یکی از علل گرایش به شیطانپرستی مشکلات روحی و روانی افراد میباشد.
روانشناسان معتقدند اکثر گرویدگان به شیطانپرستی یا در معرض گرایش به آن از ضعف شخصیتی رنج میبرند. به گونهای که در تصمیمگیری و داشتن اراده به شدت متزلزل هستند؛ ازاینرو، به تقلید کورکورانه روی میآورند.[3]
لذا، تداوی روحی و روانی مبتلایان به گرایش به شیطانپرستی بخشی از پروسۀ پیگیری این چالش به شمار میآید.
اندیشمندان روانشناس مسلمان میگویند:[4] بزرگترین چالش روحی و روانی افراد در عصر حاضر به سبب دوری آنها از وحی الهی است؛ خداوند متعال میفرماید: “أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ” ترجمه: آگاه باشید، تنها با یاد الله دلها آرامش مییابد.[5]
بنابراین برای تداوی مبتلایان به شیطانپرستی و شیطانگرایی باید مراکز صحی تداوی شیطانپرستان را ایجاد کرد و اشخاص مبتلا را زیر نظر متخصصین عقلی عصبی و روانپزشک برای مدتی تحت تداوی قرار داد.
اقامۀ حد شرعی
گروهی از افراد با علم به الحادی بودن این فرقه، به پیمودن راه انحرافی و الحادی خود اصرار دارند و خود را شیطانپرست معرفی میکنند و حاضر به توبه از عملکرد خویش نیستند. تنها راهکار مقابله با اینان اجرای حد شرعی بر آنها است. این افراد در واقع همان ویروسهایی هستند که اگر جلوی آنها گرفته نشود تمام جامعه را مسموم و نابود میکنند.[6]
البته تثبیت ارتداد یک مسلمان و چگونگی اجرای حد آن بر عهدۀ محکمۀ اسلامی ذیصلاح میباشد. ازاینرو، به هیچ وجه نباید هر کسی در هر جایی خودسرانه (به گمان خویش) به تثبیت و اجرای حدود شرعی اقدام نماید.
ادامه دارد…
بخش قبلی | بخش بعدی
[1]. عبدالمنعم، موسوعة الفرق والجماعات والمذاهب والأحزاب والحرکات الإسلامیه، ص۴۸۱؛ الدجنی، یحیی، مخاطر عباده الشیطان علی الدعوة الإسلامیة، ص35؛ الغانم، یحیی، «عباد الشیطان» مجلۀ نصف الدنیا، ص۷۳-۷۲؛ الزوبی، ممدوح، عبده الشیطان، ص۱۲۲.
[2]. وزارة الاوقاف والشئون الإسلامیة، الموسوعة الفقهیة الکویتیته، ج۳، ص۱۷۵.
[3]. الضومط، ریما سلیم، «عباده الشیطان شکل من أشکال التمرد علی السلطه»، ص۱۲؛ حنفی، عبدالمنعم، موسوعة الفرق والجماعات والمذاهب والأحزاب والحرکات الإسلامیه، ص۴۸۴.
[4]. نجاتی، محمد عثمان، القرآن وعلم النفس، قاهره: دار الشروق، چاپ اول، ۱۴۰۲ق، ص۲۴۱.
[5]. الرعد: ۲۸.
[6]. الباش، حسن، عبده الشیطان وحرکات انحرافیة أُخری، ص۱۲.؛ قرضاوی، یوسف، جریمة الردة وعقوبه المرتدین، بیروت: المکتب الإسلامی، چاپ سوم، ۱۴۱۸ق، ص۴۵-۴۴؛ علوان، عبدالله ناصح، حریة الاعتقاد فی الشریعة الإسلامیة، قاهره: دار السلام، چاپ چهارم، ۱۴۱۴ق، ص۱۱۱.
