نویسنده: ابورائف
فراماسونری
بخش سی‌ویکم
دلالت‌های اعداد مقدس در اندیشۀ ماسونی
اعداد و پیام‌های خاص آن‌ها
در بحث گذشته در مورد بعضی از اعداد و اهداف و پیام‌هایی که در آن‌ها نهفته است، خواندیم و آن‌ها را مورد بررسی قرار دادیم، اکنون در این مبحث بخش دیگری از این اعداد و پیام‌ها و معانی که از آن‌ها گرفته می‌شود و این‌که فراماسون‌ها به چه هدف و خواستی آن‌ها را به‌کار می‌برند را مورد بررسی و تحلیل قرار می‌دهیم.
دلالت عدد (۴)
اگرچه عدد (۴) در بسیاری از تمدن‌ها بیانگرِ فصل‌های چهارگانه، جهات و بادهای چهارگانه، و ارکان چهارگانۀ زمین است و نیز در آیین بودایی به «چهار حقیقت شریف» اشاره دارد که عبارتند از: شناخت رنج، شناخت منشأ رنج، چگونگی پایان دادن به این رنج، و راهی که به پایان رنج می‌انجامد؛ و در مسیحیت، نمادِ بازوان چهارگانۀ صلیب، چهار انجیل، و چهار فضیلت بنیادین یعنی حکمت، بردباری، عدالت و خویشتن‌داری است.[1]
اما در اندیشۀ فراماسونری، این عدد نمادِ فضایل بزرگ ماسونی است که عبارتند از: اعتدال، شجاعت، احتیاط و عدالت.[2]
دلالت عدد (۵)
عدد (۵) در آیین یهود نمادِ پنج سفر نازل‌شده بر پیامبر خدا، موسی علیه‌السلام، و نیز پنج سِفری است که در اعیاد یهودی قرائت می‌شوند که عبارت‌اند از: غزل غزل‌ها، روت، مراثی ارمیا، جامعه و استر.
اما در اندیشۀ ماسونی، این عدد به مرحلۀ رسیدن نامزدِ عضویت در ماسونیت به مرتبۀ «تقدیس – تثبیت» اشاره دارد؛ مرحله‌ای که در آن باید پنج پلۀ معبد ماسونی را طی کند و در ستارۀ پنج‌پر تأمل نماید.
همچنین نمادِ پنج علمِ ممتاز در نزد ماسونیت است که عبارت‌اند از: علم جاذبه، هندسه، تولید، نبوغ و عرفان.[3]
دلالت عدد (۶)
با آن‌که عدد (۶) دلالت بر کار و مشقتِ بندگی و محرومیت از آزادیِ باز‌یافته در روز «هفتم» دارد، چنان‌که در سفر خروج ۲۱:۱ آمده است: «اگر بندۀ عبری را بخری، شش سال خدمت کند و در سال هفتم بی‌عوض آزاد شود» و نیز عددِ انسان و آفرینش او در روز ششم از روزهای خلقت است، آن‌گونه که در سفر پیدایش ۱:۲۶ آمده: «و خدا گفت: انسان را به صورت و شباهت خود بسازیم تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و چهارپایان و بر تمامی زمین و بر همۀ خزندگانِ خزنده بر زمین تسلط یابند»؛[4]
همچنین این عدد دلالت بر شش سال سلطنت ملکۀ شرور «عَثَلیا» دارد که پس از نابودساختن تمام نسل پادشاهی از دودمان داوود علیه‌السلام، بر سرزمین فرمان‌روایی کرد؛ چنان‌که در سفر پادشاهان دوم ۱۱:۱–۲ آمده است: «چون عثلیا، مادر اخزیا، دید که پسرش مرده است، برخاست و تمام نسل پادشاهی را نابود کرد.»[5]
اما با این تفاصیل، این عدد در اندیشۀ ماسونی، نمادِ «عالم اکبر» یعنی جهان است که در شش روز آفریده شد؛ و نیز نمادِ خاتم سلیمان علیه‌السلام، انسانِ جهانیِ ماسونی، و همچنین عدد شیطان یا وحش است که در دورانِ «ضیق عظیم» (تنگنای بزرگ) که عبارت از پایان جهان است، ظاهر می‌شود؛ چنان‌که در سفر «رؤیای یوحنا» (۱۳:۱۸) آمده است: «در اینجا حکمت است؛ هر که فهم دارد، عدد وحش را حساب کند؛ زیرا عددِ انسان است و عددش ششصد و شصت و شش است.[6]
دلالت عدد (۷)
عدد (۷) از اعداد مقدس در اندیشۀ یهودی به‌طور عام و ماسونی به‌طور خاص به‌شمار می‌آید. در اندیشۀ یهودی، نمادِ آیین‌های عبادت و تطهیر بر پایۀ شریعت یهود است؛ و نیز نمادِ خدمت و کار، همچون خدمتِ هفت‌سالۀ حضرت یعقوب علیه‌السلام برای راحیل؛ و نیز نشانۀ سیادت، کمال و پایان‌یافتگی، و هفت سالی که پیامبر خدا، سلیمان علیه‌السلام، برای تکمیل هیکل خود به پایان رساند، آنگاه که به رئیس کارگران صوری، «حیرام»، فرمان ساخت آن را داد.[7]
اما در اندیشۀ فراماسونری، این عدد بیانگرِ حقانیتِ تشکیل محفل ماسونی است، هرگاه شمار اعضای آن به هفت تن برسد؛ آنان هر پانزده روز یک‌بار گرد هم می‌آیند و برای هر محفل، لباس ویژه‌ای دارند. از همین‌رو، شمعدانِ هفت‌شاخه نمادِ شمار اعضای تشکیل‌دهندۀ محفل است.
همچنین نمادِ عاطفه در انسان، طهارت و تکوین، و یگانگی با خداوند به‌شمار می‌آید.[8]
دلالت عدد (۸)
این عدد در اندیشۀ ماسونی نمادِ عقل در انسان است و بر این نکته دلالت دارد که انسان باید عقل خود را بر عاطفه‌اش چیره سازد. اما نزد قبالای ماسونی، نمادِ میزان، آسایش و تعادل است.[9]
دلالت عدد (۱۲)
عدد (۱۲) جایگاهی مهم در اندیشۀ یهودی و مسیحی دارد.
در اندیشۀ یهودی، نمادِ دوازده فرزند حضرت یعقوب علیه‌السلام (یعنی دوازده سبط) است که دوازده قبیلۀ یهود را تشکیل می‌دهند و کمال سیادت قبیله‌ای آنان را نشان می‌دهد.
همچنین نمادِ حیات است، با توجه به آنچه حضرت موسی علیه‌السلام انجام داد؛ آنگاه که با عصای خود بر صخره زد و دوازده چشمۀ آب از آن جوشید.[10]
این عدد در مسیحیت نیز جایگاه ویژه‌ای دارد؛ زیرا نمادِ دوازده حواریِ مسیح علیه‌السلام و شهر مقدسی است که دوازده دروازه دارد و دوازده فرشته آن را پاس می‌دارند، و دیوارهای آن بر دوازده پایه استوار است؛ چنان‌که در سفر «رؤیای یوحنا» (۲۱: ۲–۳، ۱۲–۱۶) آمده است:
«و من، یوحنا، شهر مقدس، اورشلیمِ جدید را دیدم که از آسمان، از نزد خدا، فرود می‌آمد، آراسته چون عروسی که برای شوهر خود زینت یافته است… و صدایی عظیم از آسمان شنیدم که می‌گفت: اینک مسکن خدا با مردم است… و شهر، دیواری عظیم و بلند داشت و دوازده دروازه، و بر دروازه‌ها دوازده فرشته، و نام‌هایی نوشته شده که نام‌های دوازده سبط بنی‌اسرائیل است… و دیوار شهر دوازده پایه داشت که بر آن‌ها نام‌های دوازده رسولِ برّه نوشته شده بود… و شهر به شکل مربع قرار داشت؛ طول و عرض آن برابر بود، و اندازۀ آن دوازده هزار غلوه بود، و طول و عرض و ارتفاع آن یکسان.»[11]
اما در اندیشۀ ماسونی، عدد (۱۲) نمادِ طلوع سپیده‌دمی نو و آغازِ تازۀ نظام جهانیِ جدیدِ ماسونی است، به‌ویژه هنگامی که این عدد با نماد «ساعت» همراه می‌شود. گویا این نماد نزد ماسونی‌ها حکایت از آرزو و تمنای پنهانی آن‌ها مبنی بر سلطه بر همۀ جهان و ایجاد نظامی جدید با داعیۀ اندیشۀ فراماسونری و یهودی دارد و هدف اساسی و ریشه‌ای آن‌ها که همانا از صحنه‌خارج‌کردن همۀ ادیان، به‌ویژه دین مبین اسلام است را تداعی می‌کند. این موضوع زمانی که این عدد با نماد ساعت همراه باشد، وضوح بیشتری پیدا خواهد کرد.[12]
این اعداد که مورد بررسی قرار گرفتند، ما را با حقیقت افکار و اندیشه‌های فراماسونری که همانا سلطه بر همۀ جهانیان است، بیشتر آشنا می‌کنند.
ادامه دارد…
بخش قبلی | بخش بعدی
[1]. شلبی، احمد، ادیان الهند الکبری، ص: ۱۵۷، مکتبة النهضة الهندیة، ۲۰۰۰م. چاپ یازدهم.
[2]. جیتینز، ایان، فک الشیفرة الماسونیة، ص: ۱۳۶-۱۳۹، ترجمۀ غادة عرب، دار صفحات للنشر والتوزیع، سوریة، دمشق.
[3]. دلالات الرموز والأرقام المقدسة فی الفکر الماسونی، ص: ۲۳۵.
[4]. دلالات الرموز والأرقام المقدسة فی الفکر الماسونی، ص: ۲۳۵.
[5]. همان منبع.
[6]. موسوعة الأساطیر والرموز الفرعونیة، ص: ۳۴.
[7]. دلالات الرموز والأرقام المقدسة فی الفکر الماسونی، ص: ۲۳۶.
[8]. الماسونیة ذاک العالم المجهول، ص: ۱۸۶.
[9]. إشارات رموز وأساطیر، ص: ۶۹.
[10]. همان منبع، ص: ۷۰.
[11]. داوود، مجدی، لغة الأرقام فی الکتاب المقدس، ص: ۳۸-۳۹، بی‌تا، بی‌جا.
[12]. دلالات الرموز والأرقام المقدسة فی الفکر الماسونی، ص: ۲۳۷.
