نویسنده: ابورائف
فراماسونری
بخش بیست‌وچهارم
نمادهای سیاره‌ها و ستارگان در اندیشۀ ماسونی
نشانِ ستارۀ پنج‌پر
ستارۀ پنج‌پر در تاریخ ادیان و باورها معانی گوناگونی داشته است:
نخست آن‌که نمادِ سریِ معرفتِ باطنی است، چنان‌که نزد «فیثاغوریان» چنین بوده است، و نیز نمادی از «عالمِ انسانیِ کوچک» به‌شمار می‌آید.[1]
اما نزد یهودیان، این ستاره نماد اسفارِ پنج‌گانۀ مقدّسِ توراتِ پیامبر خدا موسی علیه‌السلام است.
این نشان همچنین نماد رسمی سازمان فراماسونی و گروه‌های شیطان‌پرست به‌شمار می‌رود؛ و پنج رأسِ آن نمایانگر عناصر زندگی‌اند: روح، هوا، آب، آتش و خاک.
اما در مسیحیت، این ستاره نماد پنج زخمِ عیسی مسیح علیه‌السلام است که هنگامِ مصلوب‌شدن بر او وارد شد؛ یعنی آثار میخ‌هایی که در دستان و پاهای او کوبیده شد، و نیز اثرِ زخمِ نیزه‌ای که پهلوی او را شکافت.[2] (همۀ این موارد طبق عقیدۀ مسیحیت است و از نظر اسلام، موضوع به صلیب‌کشیده‌شدن حضرت عیسی علیه‌السلام مردود است.»
نشانِ ستارۀ پنج‌پر با سرِ بز «بافومِت»
نشانِ ستارۀ پنج‌پر که در درون آن سرِ بز «بافومت» قرار دارد، نمادی بُتی است که در مسیحیتِ قرون وسطی پدیدار شد. این نماد، نشانۀ محکومِ نفرین‌شده، حیوانِ بدبو، پلیدی و شیطان بود. بافومت به‌عنوان مرکبِ زنی برهنه به تصویر کشیده می‌شد و نمادِ شهوت به‌شمار می‌آمد. او خدای شیطانی‌ای بود که گروه «شوالیه‌های معبد» آن را می‌پرستیدند؛ و ازهمین‌رو، فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، آنان را به بدعت‌گذاری دینی و انحراف جنسی توأمان متهم ساخت.[3]
در اندیشۀ فراماسونی، نمادپردازیِ سرِ بزِ بافومت همچنان ادامه یافت؛ همان‌گونه که پیش‌تر نمادِ پلیدی و شیطانِ ساقط بود که در سفرِ «اشعیا» (۱۴:۱۲) از او یاد شده است. بلکه این نماد به خدایی برای شیطان‌پرستان تبدیل شد؛ آنان کلیسایی به‌نام «کلیسای شیطان» برای او برپا کردند که به‌دست یهودیِ بوهمیایی، نویسندۀ نخستین کتاب شیطانی با عنوان «انجیل شیطانی»، یعنی «آنتون لاوی»، در سال ۱۹۶۶م. در آمریکا تأسیس شد. در این کلیسا، آیین‌های شیطانی و جادویی با نهایتِ پنهان‌کاری انجام می‌گیرد.[4]
نشانِ خورشیدِ سرخِ درخشان
خورشیدِ سرخِ درخشان نزد ماسونیان نماد پرستش آنان از خدای خود، یعنی ابلیس (خدای ساقط «لوسیفر») است که در سفر «اشعیا» (۱۴:۱۲) از او یاد شده است.[5]
نشانِ صاعقۀ زردِ دوگانه
با آن‌که نمادِ برق و توفان (که پژواک آن را در دو آیینِ کهنِ سومری و بابلی می‌یابیم) در پیکرۀ خدای «اَدَد»، خدای هوا، توفان و صاعقه، تجسّم یافته و نزد آشوریان تقدیس می‌شده است.[6]
از آنچه گذشت، می‌توان نتایج زیر را استنباط کرد:
این نشان‌های پیش‌گفته از مهم‌ترین نمادهای ماسونی به‌شمار می‌آیند و دارای دلالت‌هایی بس خطرناک‌اند:
نشانِ ستارۀ شش‌پر از سال ۱۸۹۷م نماد دولت یهود است، با آن‌که در اصل نمادِ سِحر، جادوگری، علوم خفیه و محاسبات نجومی نزد اقوام مشرق‌زمینِ باستان بوده است. نشانِ ستارۀ پنج‌پر نماد سازمان ماسونی و گروه‌های شیطان‌پرست است؛ و نشانِ ستارۀ پنج‌پرِ دارای سرِ بزِ بافومت نمادِ شهوت و خدای شیطانی‌ای است که شوالیه‌های معبد و شیطان‌پرستانِ بوهمیایی آن را می‌پرستیدند.
همچنین نشانِ خورشیدِ سرخِ درخشان نماد پرستشِ ماسونیان از خدای خود، ابلیسِ ساقط، لوسیفر، است.
فراماسونری از نمادهای ملت‌ها و تمدن‌های کهن تأثیر پذیرفته و آن‌ها را متناسب با حضور و اهداف سیاسیِ خود دگرگون ساخته است؛ به‌ویژه در مورد نشانِ ستارۀ شش‌پر.[7]
ادامه دارد…
بخش قبلی | بخش بعدی
[1]. رموز و إشارات و أساطیر، ص: ۶۵.
[2]. الموسوعة المصورة للرموز التقلیدیة، ص: ۳۹۷.
[3]. الرموز فی الفن والأدیان والحیاة، ص: ۷۶.
[4]. دلالات الرموز والأرقام المقدسة فی الفکر الماسونی، ص: ۲۲۱.
[5]. الرموز فی الفن والأدیان والحیاة، ص: ۳۸۰-۳۸۶.
[6]. عباد الشیطان، ص: ۱۴۷.
[7]. دلالات الرموز والأرقام المقدسة فی الفکر الماسونی، ص: ۲۲۳.
