لِفت از جملۀ خوراکیهایی است که بیش از آنکه تنها غذا باشد، به دارو شباهت دارد. این گیاه سرشار از املاح معدنی است و از بهترین ترمیمکنندههای خون بهشمار میرود؛ زیرا خون بهطور پیوسته نیازمند بازسازی است.
لِفت حاوی مقدار قابلتوجهی کلسیم برای استحکام استخوانها و دندانها، و منیزیم برای پیشگیری از بسیاری بیماریها -از جمله برخی تومورها- میباشد. وجود پتاسیم در آن، مانع تجمع چربی در بدن شده و به پاکسازی خون کمک میکند. همچنین وجود مقادیر اندک زرنیخ در آن، در ساخت گلبولهای سرخ و سفید نقش دارد.
این گیاه غنی از اسید فسفریک است که برای سلولهای عصبی و فعالیتهای فکری مفید میباشد. برگهای لِفت نیز سرشار از آهن و مس بوده و در تقویت خون و تنظیم کار غدۀ تیروئید نقش مهمی ایفا میکنند.
از دیدگاه درمانی، آب لِفت در شکستن سنگ کلیه مؤثر است، جوشاندۀ آن مجاری تنفسی و گلو را پاک میسازد و در پیشگیری از دملها و عفونتهای پوستی کاربرد دارد. بدینسان، لِفت نمونهای روشن از هماهنگی میان تغذیه و علاج است.
۳. فُجُل: گیاهی ساده با ارزش درمانی بزرگ
فُجُل (مولی/ تُرُب) گیاهی است که گاه کمارزش شمرده میشود، در حالیکه از نظر علمی، دارای ترکیبات غذایی و درمانی مهمی است. این گیاه حاوی مواد آزوتی، نشاسته، املاح معدنی، و ویتامینهای A و C میباشد و در تقویت استخوانها، افزایش ادرار، بهبود هضم و شکستن سنگ کلیه و صفراء مؤثر است.
در برخی کشورها، از فُجُل بهعنوان علاج کمکی برای بیماریهایی چون سرفۀ شدید استفاده میشود. حدود ۸۵ فیصد ترکیب آن آب است و باقی آن را مواد مغذی و اسیدهای مفید تشکیل میدهد که در پیشگیری از بیماریها و ترمیم اندامها نقش دارند.
فُجُل گیاهی ریشهای از خانوادۀ کلم (زردک) است که معمولاً به رنگ سفید، سرخ یا صورتی دیده میشود و طعم تند دارد. این گیاه هم به صورت خام (در سلاد و کنار غذا) و هم در برخی غذاها استفاده میشود.
این حقیقت، انسان را به تأمل در آیۀ الهی فرامیخواند:
“وَأَنبَتنَا فِیهَا مِن كُلِّ شَیءٖ مَّوزُونٖ”[1]ترجمه: و همه چیز را به گونۀ سنجیده و هماهنگ و در اندازههای متناسب و مشخّص در آن ایجاد كردهایم.
۴. ملفوف (زَردَک/کَلَم): داروی زمستانی طبیعت
ملفوف یا کلم از جملۀ سبزیهایی است که بیشترین مقدار ویتامین C را در میان سبزیجات دارا میباشد؛ حتی بیش از لیمو. نکتۀ شگفت آن است که این گیاه در زمستان میروید، همان فصلی که بیماریهای سرماخوردگی شیوع دارد.
علاوه بر ویتامین C، کلم حاوی ویتامینهای B و K، و مواد معدنی چون کلسیم، فسفر و گوگرد است. این گیاه خستگی را کاهش میدهد، با زکام مقابله میکند، پوست و مو را تقویت مینماید و در رُشد استخوانها مؤثر است.
از نظر درمانی، کلم (زردک) در مقابله با انگلهای روده، التهاب مجاری تنفسی، بیماریهای کلیوی و قلبی، دیابت، زخم معده و حتی مسمومیتهای دارویی کاربرد دارد. وجود موادی شبیه انسولین در آن، ارزش درمانی خاصی به این گیاه بخشیده است.
به طور خلاصه باید گفت که این گیاهان نشان میدهند که تغذیۀ سالم، اساس طب پیشگیرانه و درمانی است. خالقی که انسان را آفریده، خوراک او را نیز دقیق و متناسب با نیازهای جسمیاش خلق کرده است. این هماهنگی شگفت، جلوهای از حکمت الهی است.
«فَلینظُرِ ٱلإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦ»[2]؛ ترجمه: انسان باید به غذای خویش بنگرد و دربارۀ آن بیندیشد (كه چگونه ما آن را برای او فراهم كردهایم، و در ساختمان مواد غذائی و اجزاء حیاتبخش آن، چه دقّت و مهارت و ظرافتی به كار بردهایم).
و انسان خردمند، با نگاه علمی و ایمانی، از غذا هم علاج میسازد و هم عبرت میگیرد؛ زیرا خداوند در زمین و در وجود انسان، نشانههای بیشماری برای اهل اندیشه قرار داده است.[3]
