نویسنده: دوکتور نورمحمد محبی
قرآن؛ معجزهای فراتر از زمان
بخش هفتادوهفتم
زنجبیل: گیاه معجزهآسا در قرآن کریم و علم
منافع زنجبیل در قرآن کریم
زنجبیل در قرآن کریم به عنوان یک مادۀ مفید یاد شده است: “وَیُسْقَوْنَ فِیهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِیلًا” [1]ترجمه: «در آنجا از جامهای شرابی بدیشان میدهند كه آمیزۀ آن زنجبیل است.» “إِنَّ الْأَبْرَارَ یشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا.”[2]ترجمه: «نیكان، جامهای شرابی را سر میكشند و مینوشند كه آمیخته به كافور است.»
این اشاره، نشانۀ اهمیت زنجبیل در تغذیه و سلامت جسمی انسان است.
یافتههای طب سنتی
براساس منابع طب سنتی، زنجبیل دارای اثرات زیر است:
۱. گرمکننده و کمککننده به هضم غذا؛
۲. مُلَیِّن معتدل؛
۳. مقوی و ضد التهاب؛
۴. مفید برای التهاب گلو و سرماخوردگی؛
۵. مسکن قوی برای دردهای مفصلی و معده.
ابن قیم رحمهالله مینویسد:«گرمکننده، کمککننده به هضم غذا، نرمکنندۀ شکم و سودمند برای انسدادهای کبد است که بر اثر سردی و رطوبت پدید میآیند، بادهای سنگین و تجمع گاز در معده و روده را برطرف میسازد و مناسب برای کبد و معدهای که طبعی سرد دارند.»[3]
یافتههای علمی معاصر
تحقیقات طبی معاصر نیز نشان داده است که زنجبیل:
۱. تقویتکنندۀ عضلۀ قلب و عملکرد گردش خون؛
۲. گشادکنندۀ رگها و شریانها؛
۳. پیشگیریکننده از تجمع پلاکتها؛
۴. کاهشدهندۀ فشار خون و کلسترول؛
۵.کاهشدهندۀ التهاب مفاصل؛
۶. مفید برای نظام هاضمه.
این خواص نشان میدهد که زنجبیل علاوه بر علاج بیماریها، پیشگیریکننده و تقویتکنندۀ سلامت عمومی بدن است.
در نتیجه باید گفت که بررسی علمی، تاریخی و دینی نشان میدهد که گیاهان دارویی ذکر شده در قرآن کریم و حدیث شریف، مانند زنجبیل و سیاهدانه نه تنها دارای خواص درمانی و پیشگیرانۀ واقعی هستند، بلکه مطابق یافتههای علمی معاصر نیز اثرگذارند.
سیاهدانه -چنانچه در بخش قبلی تشریح گردید- نظام دفاعی بدن را تقویت میکند، رشد میکروبها را مهار میسازد و برای بیش از پنجاه نوع بیماری مفید است.
زنجبیل قلب، رگها و نظام گوارش را تقویت کرده و ضد التهاب و پیشگیریکننده از بیماریهای مزمن است.
این تطابق بین یافتههای علمی معاصر و نصوص دینی، نمونهای روشن از اعجاز علمی و طبی قرآن و سنت نبوی صلیاللهعلیهوسلم است و نشان میدهد که توصیههای پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلم برای حفظ سلامت انسانها تا امروز معتبر و قابل عمل است.[4]
ادامه دارد…
بخش قبلی | بخش بعدی
[1]. الإنسان: ۱۷.
[2]. الإنسان: ۵.
[3]. «مسخن، معین على هضم الطعام، ملین للبطن، نافع من سدد الكبد العارضة عن البرد والرطوبة، محلل للریاح الغلیظة فی الأمعاء والمعدة، صالح للكبد والمعدة الباردتَي المزاج.» ابن قيم الجوزية، محمد بن أبي بكر بن أيوب بن سعد شمس الدين (ت ۷۵۱هـ)، الطب النبوي، جزء من كتاب زاد المعاد لابن القيم، ص ۲۴۰، الناشر: دار الهلال-بيروت.
[4]. فشردۀ مطلب از: موسوعة الإعجاز العلمي في القرآن والسنة، ج ۲، ص ۲۳۱-۱۲۶.
