فراماسونری «بخش هجدهم»

نویسنده: ابورائف

فراماسونری

بخش هجدهم

دلالت‌های نمادها و اعداد ماسونی

نماد گونیا و پرگار

این نماد در اندیشۀ ماسونی جایگاهی مهم و ممتاز دارد.

برای آن دو معنا ذکر می‌شود:

معنای ظاهری که دلالت بر ابزار حرفۀ معماری و بنّایی دارد؛ به‌عنوان یادآوریِ بنای هیکل سلیمان.
و معنای باطنی که دلالت بر رابطۀ خالق و مخلوق دارد؛ زیرا نماد دو زاویۀ متقابل است:

زاویۀ نخست از پایین به بالا جهت دارد و نماد رابطۀ زمین با آسمان است.

زاویۀ دوم از بالا به پایین است و نماد رابطۀ آسمان با زمین.

ازاین‌رو، گونیا نماد اندازه‌گیری زمین، و پرگار نماد اندازه‌گیری آسمان است.

نمادپردازی گونیا و پرگار همچنین بیانگر طبیعت برادریِ اعضای ماسونی است.

گونیا نماد صداقت، حقیقت، فضیلت، استقامت در روش و قانون، و التزام برادر ماسونی به آن‌ها برای رسیدن به کمال مطلوب است.^[1]

پرگار نماد مهار امیال و جلوگیری از آن است که عواطف از حدود خود، به‌ویژه در تعامل با دیگران و خصوصاً با برادران، فراتر رود.

میان گونیا و پرگار، حرف انگلیسی G  دیده می‌شود که ماسون‌ها در تفسیر آن اختلاف نظر دارند:

برخی آن را حرف اول  كلمه God  («خالق اعظم» یا «الله») می‌دانند؛

برخی دیگر آن را حرف اول كلمهGeometry  (هندسه) تلقی می‌کنند؛

و گروهی به تحلیل‌های عمیق‌تری می‌پردازند و بر این باورند که این حرف به عدد ۶ باز می‌گردد که ریشه در كلمهGematria  دارد؛ یعنی سی‌ودو قانونی که احبار یهود برای تفسیر کتاب مقدس در حدود سال ۲۰۰ پیش از میلاد وضع کرده‌اند.

گروهی دیگر معتقدند که حرف G  نمایانگر سیارۀ زهره (ستارۀ صبح) است؛ که یکی از نام‌های شیطان نیز به‌شمار می‌رود، و نزد ماسون‌ها نماد خدای «بافومِت» است؛ همان خدایی که شوالیه‌های معبد پیش‌تر از سوی فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، به پرستش پنهانیِ او متهم شدند.

این نام همچنین لقب یکی از نیاکان یهود، موسوم به (عنات مولِک عنامیم) است که نمادش سرِ بز می‌باشد، و تجسم شیطان، یعنی «لوسیفر»، فرشتۀ نورِ رانده‌شده از بهشت است؛ همان که در «سفر اشعیا» (۱۴:۱۲) درباره‌اش آمده است:

«چگونه از آسمان افتادی، ای زهره، ای پسرِ صبح! چگونه به زمین سرنگون شدی، ای درهم‌کوبندۀ امت‌ها»!^[2]

ادامه دارد…

بخش قبلی | بخش بعدی