نویسنده: ابورائف
فراماسونری
بخش بیست و ششم
نمادهای حیوانات و دلالتهای ماسونی آنها (ادامه)
نماد پروانۀ زرد
دلالتهای نماد پروانه در تمدنهای کهن بسیار متنوع و متفاوت بوده است.
نزد چینیان، نماد جاودانگی و آسایش پایدار است.
نزد یونانیان، نماد خلود، روح، و زن زیبا و فریبنده بهشمار میرود.
در مسیحیت، نماد رستاخیز است.
نزد جاپانیان، نماد اغوای زن سبکسر و معشوقۀ خیانتکار تلقی میشود.[1]
اما در اندیشۀ ماسونی، پروانه نماد «کنترل» و «تسلط» بر ذهنهای انسانی است؛ بهویژه از طریق برنامههای رسانهای و تلویزیونی جهانی، خصوصاً برنامهها، فیلمها و ترانههای ویژۀ کودکان.[2]
نماد عقاب
عقاب از نمادهای مقدس در تمدنهای باستانی است؛ نماد قدرت، تیزبینی و حدّت بینایی. اما در آیین مسیحیت، نماد حضرت مسیح و قدیس «یوحنای انجیلی» بهشمار میرود.
در اندیشۀ ماسونی، عقاب نماد قدرت، شجاعت و استقامت در راه تحقق اهداف است، و بهعنوان نشان بسیاری از شرکتهای بزرگ جهانی بهکار میرود.
در یکی از تصاویر نمادین عقاب ماسونی، مشاهده میشود که در یکی از چنگالهای خود «۱۳ تیر» در دست دارد که نماد جنگ و قدرت است، و در چنگال دیگر «۱۳ شاخۀ زیتون» را حمل میکند که نماد صلح جهانی است.[3]
نماد جغد
با آنکه جغد در تمدنهای باستانی نماد شب، دنیای تاریکی، شر و مرگ بوده، در عین حال نماد حکمت و دانش نیز محسوب میشده است.
جغد نماد الهۀ حکمت «مینروا» (دختر ژوپیتر) در تمدن روم باستان است؛ الههای که توان دیدن اشیا در دل تاریکی را دارد.
اما نزد ماسونیان، جغد از مهمترین و اختصاصیترین نمادهای آنان بهشمار میرود؛ زیرا خود را تنها صاحبان حکمت و معرفت در این سیاره میدانند و دیگران را فاقد آن میشمارند.
